Het Museo de la Sal ligt ten zuiden van Caleta de Fuste in het dorpje Salinas del Carmen. In het Museo de la Sal wordt gedemonstreerd hoe vroeger zout gewonnen werd. In dit museum leer je hoe op een traditionele wijze zout werd en nog steeds wordt gewonnen met alleen hulp van wind, zeewater en zon.
Het Museo de la Sal is het enige nog werkende zoutfabriek van Fuerteventura. Het gebied van zoutwinning van het zoutmuseum beslaat zo’n 26.100 vierkante meter
Het zoutmuseum staat sinds 2009 op de lijst van UNESCO als Biosfeerreservaat.
Naast een zoutmuseum is het een klein vogelreservaat, het terrein is dus niet alleen als zoutwinningsgebied van grote waarde maar zeker ook van ecologisch grote waarde.
Naast de spectaculaire manier van zoutwinning heeft het Museo de la Sal meer te bieden:
Museum
Oude kalkhoven (Horno de Cal)
Oude stenen watertank
19,5 meter lang skelet van een walvis
Natuurlijk kun je ook zout kopen
El 36 Restaurante
Het witte goud zoals zout vroeger genoemd werd wordt in het Museo de la Sal nog op de ouderwetse manier gewonnen.
Overigens werd zout vroeger het Witte Goud genoemd omdat het vaak uit lagunes gewonnen moest worden. Dit was een arbeidsintensieve bedoening en dus kostbaar.
In het Museo de la Sal wordt nog op de ouderwetse manier zout gewonnen. Weliswaar ontvangt het museum hiervoor overheidssteun maar op deze manier blijft het leven uit vroegere tijden bewaard.
Het oogstseizoen loopt van mei tot en met oktober. In het Museo de la Sal wordt per jaar nog circa 50 ton zout geproduceerd.
Het zeewater wordt door de constante Noordoostenwind als zouthoudende damp (schuim) aangespoeld in de Saltadero. De Saltadero is een opvangvijver. De Saltadero is waar het productieproces begint.
Via de fraai aangelegde kanalen stroomt het zoute water in de grote vijvers. Deze vijvers, Cocederos genoemd, zijn de verwarmingsvijvers. De zon moet nu aan het werk. Gedurende 10 dagen wordt het water verwarmd. Het water moet een temperatuur bereiken van circa 30 graden, zo niet dan mislukt de zoutvorming.
Na de Cocederos gaat de zoutoplossing naar de kleinere en lager gelegen Tajos. Tajos zijn de verdampingsbekkens. Van deze bekkens zijn er meer dan 100. De zoutwinners halen uit de verdampingsbekkens de nieuwe zoutkristallen. Dit moet gebeuren voordat een vaste zoutlaag ontstaat. Een vaste zoutlaag zakt naar de bodem. Op de bodem raakt het zout vervuild. De zoutkristallen worden vervolgens te drogen gelegd op de rand van de verdampingsvijvers.
Het zout dat wordt gewonnen in de zoutpannen is van hoge kwaliteit dankzij het heldere water. Het zout heeft een laag natriumgehalte wat het zout veel gezonder maakt dan het tafelzout.
Het zout bevat sporen van mineralen als magnesium, zink en calcium.
Wat iedere bezoeker direct opvalt is het 19,5 meter lange skelet van een vis.
het is het skelet van een vinvis. Deze vinvis is in 2000 aangespoeld in Majanicho (noorden van Fuerteventura). Het gewicht van het skelet is circa 5000 kilo.